به نام خالق هستی بخش

دیگه نمیتونم آخه ببینمت
یه باره دیگه بزار ببوسمت

میدونم صداش تو گوشت فریاد میزنه
مگه میشه آدم یارشو از یاد ببره
میخوام بزنم فریادو ببرم بر بادو

 
رسم دنیا

عشق من نمرد خودم خاکش کردم
ندای قلبمو خودم ساکت کردم

چرا رفتی آخه دلم شکست
غم غربت رو تنم نشست
آخه خیلی زوده دیگه نبینمت
گل پر پر شده چه جور بچینمت

هیچ اشتباهی سزایش دار نیست

به نام پروردگار بزرگ

تا کی میخوای ردم کنی                   
پیش همه بدم کنی                          
میخوای که از عشق خودت               
رسوایی عایدم کنی                        
                             حالم خرابو داغونه
                             بی مهریات فراوونه
                             اگه منو نخوای دیگه
                             نفس برام نمیمونه
گریه هامو نمیبینی                         
غصه هامو نمیدونی                        
فریاد قلب زخمیمو                        
از تو چشام نمیخونی                      
                              فرقی برات نمیکنه
                              که من بمونم یا برم
                              حتی دلت نمیسوزه
                              که پیش چشمات بمیرم
انقده دل شکسته ام                         
از این زمونه خسته ام                     
تو از پیشم رفتیو من                       
هنوز به پات نشسته ام                      
                              گریه هامو نمیبینی
                              غصه هامو نمیدونی
                              فریاد قلب زخمیمو
                              از تو چشام نمیخونی

به نام خداوند بزرگ

دو تا قمريه مسافر با ما هم خونه شدن
 جون دادن تا عاقبت صاحب يک لونه شدن
جون دادن تا عاقبت صاحب يک لونه شدن
لونوشونو قمريا به قيمت جون ساختن
با هزاران تيکه چوب تو طاق ايوون ساختن

 
کودکم ،کودکم حرفاتو آهسته بزن
قمريا بيدار ميشن از آدما بيزار ميشن
قمريا بيدار ميشن از آدما بيزار ميشن
اين دوتا بي آزار وحشت از خطر دارن
طفل بي بال و پري رو زير بال و پر دارن

اين دو تا مرغ نجيب از کينه ها بر حذرن
اونا از خود خواهيه ما آدما بي خبرن
کودکم ،کودکم راهتو آهسته برو
قمريا  بيدار ميشن از آدما بيزار ميشن
قمريا بيدار ميشن از  آدما بيزار ميشن 

به نام پروردگار بزرگ

مادرم

هستی من ز هستی توست

تا هستم و هستی دارمت دوست

زن اگر نیست زندگانی نیست          مردمی نیست مهربانی نیست

دامن زن  چو بوستان خداست           گلشن مهر و آشیان وفاست    

میلاد بانوی پاک و روز مادر مبارک باد